Reisverslag Oeganda reis 2026
Op deze pagina kunt u de belevenissen volgen van de groep gemeenteleden die van 25 september 2026 een bezoek brachten aan onze zuster gemeente in Oeganda
Even wat foto’s van ons bezoek aan onze zustergemeente in Lukomera
25 september 2026
De groep van 9 personen zijn in goede gezondheid met al hun bagage vanmorgen om 4 uur geland op het vliegbveld van Entebbe, Na een rit van 2 uur waren ze in Lukomera waar ze door Johannes en Gé werden ontvangen
Vanmorgen eerst toch maar even bijkomen van de reis. Vanmiddag hebben we een tour door het dorp gemaakt en een bezoek gebracht aan voorganger en Saul en zijn vrouw Joyce. Met elkaar gezongen en gebeden en hebben thee gedronken. Vanavond allemaal snel in bed om de schade in te halen
Ontmoeting met voorganger Saul en zijn vrouw Joyce
Zaterdag 26 september 2026
De biologische wekker werkt ook in Oeganda. Dus lekker vroeg wakker. Ook de ibissen die overnachten in de boom voor het huis, waren wakker en gingen weg. Dit gaat niet geluidloos. Ook Johannes was vroeg wakker en was al druk bezig met het ontbijt. Heerlijk eigen gebakken brood, een eitje, kaas uit Nederland, diverse soorten fruit. Rond half 9 zat iedereen heerlijk te eten. In de loop van de morgen gingen we richting de school. We hadden een ontmoeting met Charles Opio, de directeur van de school. Hij vertelde ons iets over zijn leven, over het ontstaan van de school. Inmiddels zijn het meerdere gebouwen en er wordt nog gebouwd. Kinderen van ongeveer 3 jaar t/m de middelbare school kunnen hier terecht.
Na deze ontmoeting werd het tijd voor de lunch. Tineke bakte heerlijke pannenkoeken en verwerkte daar bananen in. Vanmiddag zijn we op bezoek geweest bij Rebecca. Een mevrouw die sinds kort weer een beetje kan lopen. Door rugproblemen was dit niet mogelijk. Met behulp van fysiotherapie en beugels om haar benen loopt ze nu weer. Nog niet gemakkelijk maar ze kan zich redden in en om het huis. Ze trakteerde ons op een bordje vol fruit. Ook dit was weer heerlijk.
We gingen ook langs bij Irene. Irene heeft m.b.v. een gift uit nederland een nieuw huis gekregen. Een deel van het huis is geverfd in een prachtige blauwe kleur. Dit hebben Muhamed en Johannes gedaan. We werden hartelijk welkom geheten en ze dankte meerdere malen God voor al het goede wat zij ontvangen heeft. Ze heeft geen gemakkelijk leven want haar zoon is lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Zij verzorgt haar zoon alleen. Hij kan alleen vloeibaar voedsel verdragen. Ze heeft geen keukenmachines maar ze zorgt prima voor haar jongen. Irene is ook 1 van de leerlingen die een landbouwcursus heeft gevolgd. Je kan het zien. Haar kleine stukje grond staat vol met groente en het staat er prima bij.
Ons laatste bezoek was aan de familie Zulu. Een echtpaar met 7 kinderen. Meneer en mevrouw waren niet thuis, ze waren druk bezig op het land. We gaan mogelijk deze week nog een keer naar deze familie op bezoek. Terwijl we terug liepen rommelde het in de lucht. De lucht was donker maar helaas kwam er geen regen. Niet dat we nat wilde worden maar ze kunnen hier heel goed een flinke bui gebruiken. Na alle bezoekjes hebben enkele van ons geholpen bij het maken van 2 pannen macaronie. Andere zijn gestart met het sorteren van alle meegebrachte spullen. Spullen die bestemd zijn voor de mensen van Lukomera. Het is een flinke berg. Prachtig dat we kunnen delen van onze overvloed. Deze hulp kunnen ze hier goed gebruiken. Het is nu bijna half 11. We kijken terug op een mooie dag.
Goede zondag toegewenst, Conny van Vliet
Huis van Irene
27 september 2026
Vanmorgen was het een schril contrast in vergelijking met de afgelopen twee dagen. De regen kwam met bakken naar beneden. Uiteraard is dat voor het land hier zeer welkom. De wegen hier worden alleen wel een grote modderpoel. De wereld ligt stil…
Het is zondag. Dus we gaan naar de kerk. Maar met al deze regen konden we niet lopend daarheen. Dus we zijn in 2 ritjes met de auto gebracht.
De dienst wordt 2x uitgevoerd. Eerst in het Engels en daarna in het Luganda. De dienst begon later dan gepland. Vanwege de regen. Be flexibel zullen we maar zeggen… We hebben als groep 2 liederen gezongen voor in de kerk. Nadat iedereen zich had voorgesteld voor de hele gemeente.
Een bijzondere dienst. Bijvoorbeeld het collecteren. Thuis zijn we gewend dat de collectezak langskomt. Maar hier komt voor in de kerk een mand te staan waar je je bijdrage in kunt doen. Allemaal om de beurt. En mensen die het kerkgeld niet kunnen betalen nemen wat van hun oogst mee. Dat wordt in de kerk per opbod verkocht. De opbrengst gaat naar de kerk. Dat kunnen we ons in Nederland niet voorstellen.
Tijdens de 2e dienst is er ook zondagschool. Een paar van onze groep zaten er ook tussen. We zijn als blanke mensen wel interessant. Stiekem werd ik even aangeraakt… Is dat witte vel wel echt? En als blijkt dat het echt is dan zijn ze verkocht en hop, dan willen ze wel graag even op schoot zitten.
1x in de maand is er na de dienst een gezamenlijke lunch. Vrouwen zijn al uren bezig om de maaltijd klaar te maken… Zie je nu een levende kip? Die ligt dan straks in de pan!
De maaltijd was lekker. Voor de mensen hier is het een waar feestmaal, want voor vele monden is dit maar de enige maaltijd die ze krijgen op een dag. Deze lunch wordt grotendeels gesponsord door de Gasthuiskerk!
Je raakt op zo’n dag met meerdere kinderen in gesprek. 1 ervan is Vivian. Zij groeit op bij haar oma in het noorden van Oeganda. Mensen uit Amerika zorgen ervoor dat ze hier naar school kan. Die betalen haar schoolgeld. Ze zit hier op de academy. Toen ze 6 maanden oud was is haar moeder weggegaan en ook haar vader was vertrokken. Ze vertelt met tranen in haar ogen dat ze haar moeder mist. Ze heeft weinig vrienden en heeft het dus best zwaar. Wij als Nederlanders voelen vertrouwd voor de mensen hier. Ze doet haar best op school om haar sponsors trots te maken.
Uiteindelijk was het een lange dag waarbij we toch weer veel dingen hebben gezien en gehoord.
Conclusie van deze dag: laten we allemaal een beetje vriendelijker naar elkaar zijn! Daar wordt de wereld zoveel mooier van.
Aukje Keekstra – van der Steege
Straks in de pan!!!!!!
Maandag 28 september 2026.
Vanmorgen zijn we de dag weer gestart met een heerlijk ontbijt, waarbij het ons aan niets ontbreekt. Vooral de vruchten die hier in Oeganda groeien laten een heerlijke smaak na.
Als groep zijn we vertrokken om in de morgen een rondgang te maken langs bekende schrijnende gevallen. Als eerste hebben we de dovenschool bezocht. Er zijn ook enkele kinderen die naast het doof zijn nog een andere handicap hebben. Een aantal van de kinderen kan aan tafeltjes zitten, anderen zitten op de grond omdat er geen passend meubilair is. Bewonderenswaardig is het hoe de lerares met de kinderen communiceert. De meeste van de kinderen van deze school verblijven ook ’s nachts bij de school. Een groot probleem is het verkrijgen van voldoende voedsel voor deze kinderen. De maaltijden worden afgestemd op de beschikbare financiën. En dat zijn er niet veel. Onvoorstelbaar is het dat deze kinderen op het eten worden gekort.
Verder zijn we zijn bij een vijftal niet te vergelijken situaties geweest waar problemen zijn. Dat varieert van mensen met een handicap of ernstige ziekte die thuis verzorgd moeten worden. Dat betekent dat daarvoor familie beschikbaar moet zijn, want thuiszorg bestaat hier niet. De patiënt en degene die de verzorging doet kunnen beide niet aan het werk en derhalve is er geen inkomen. Dat maakt dat er grote armoede is en geen geld om ietwat eten te kopen. Betrokken mensen zijn allen lid van de St. Stephens Church. Ook enkele mensen van deze kerk gingen met deze rondgang mee.
Ook zijn er mensen die geopereerd moeten worden. Hier is de regel dat er eerst betaalt moet worden, voordat de medici aan de slag gaan. Dat kan betekenen dat een operatie niet uitgevoerd wordt of dat iemand met een gebroken been gewoon thuis blijft liggen met alle gevolgen van dien.
Bij de bezoeken wordt er soms spontaan gezongen en worden er gebeden uitgesproken. We merken dat het geloof ons met elkaar verbindt! En dat is bij het bezoeken van deze mensen een grote troost. Ondanks de moeilijkheden blijven ze de Heer prijzen en het van Hem verwachten.
’s Middags hebben we het Luweero Ziekenhuis bezocht. Uitgangspunt voor de ziekenhuizen hier is dat de familie van patiënten voor het eten en de verzorging zorgt. Er zijn dus veel mensen in het ziekenhuis die hun normale werk even niet meer kunnen doen. De afdelingen liggen overvol en de wachtruimten zijn buiten…
Ons werd de gelegenheid geboden om ook de laboratoriumvoorziening in het ziekenhuis te bekijken. Deelnemers met enige lab-ervaring hebben zich de ogen uitgekeken over de inrichting van dit laboratorium.
Toen we thuiskwamen was Susan al aanwezig. Susan woont in Kampala en komt helemaal naar hier om zelfgemaakte kleding en aanverwante artikelen te verkopen. Daar werd gebruik van gemaakt. Tegen tienen hoorden we dat ze weer in Kampala was aangekomen! Op deze manier lukt het haar om het schoolgeld voor haar kinderen te betalen.
Aan het eind van de middag heeft een deel van de groep Zula en zijn familie bezocht. We hebben een koffer met van huis meegenomen kleding meegenomen. De ontvangst was meer dan hartelijk. We moesten moeite doen om overeind te blijven tussen de aanstormende kinderen. De koffer is tijdens ons bezoek uitgepakt en er ontstond een heuse verkleedpartij. Blijde gezichten en hartelijke dankbetuigingen deden ook onze harten van blijdschap opspringen. Tegen de avond in het halfdonker weer naar huis over kleine paadjes, dat is ook een ervaring. De geluiden die je van allerhande beestjes hoort, is bijna oorverdovend.
Het heerlijke eten stond alweer klaar en dat deed ons na zo’n drukke dag goed. Zula bad met ons voor het eten en sprak daarbij zijn dank aan de Heer en aan de groep uit. Na de afsluiting is het afruimen geblazen en tijd om verslagen maken.
We zien terug op een drukke en indrukwekkende dag die ons duidelijk maakt dat hier nog heel veel hulp nodig is.
Met een hartelijke groet, Gerrit van der Steege
We krijgen vragen binnen van lezers die graag een gift willen overmaken voor wat wij hier tegenkomen en wat aan zouden willen doen. U kunt een gift overmaken op het rekeningnummer van de Gasthuiskerk in Bolsward: NL87ABNA 0215301358 onder vermelding van “Oeganda”
29 september 2026
Met opgetrokken knieën zit ik s’ nachts op een zachte jutte zak naast mijn 2 harige vriendjes te genieten van de lichtflitsen, donderslagen en hevige regen kletterend op het zinken dak op een droge geplaveide veranda. De gekko’s rennen op en neer over de gekalkte muren van ons gastenverblijf. Wij hebben niets te vrezen, onze bedjes blijven droog, wij hebben de magen gevuld met gevarieerd voedsel ! Vandaag maar ook morgen!
Hoe anders zien we hier de bevolking wonen in schamele hokjes, zonder licht, zonder water, zonder matras vaak op een matje op de betonnen of aarden vloer. Hier zijn maakt je bewust hoe goed wij het eigenlijk hebben met ons geïsoleerde dak en design keuken.
Wij maken ons druk om een deukje in de auto,of een simpele vlek in ons favoriete kleding stuk. Onze kleding is netjes gewassen met een automatische wasmachine en ligt daarna netjes gevouwen op een plankje in de kast. Hier in deze barre omstandigheden waarin sommige mensen leven word je je bewust dat we eigenlijk niets hebben te klagen vooral omdat je ziet hoe de bevolking hier maar moet zien overleven.
Hier waar kinderen worden ‘weg gegeven’ omdat er geen toekomst is bij hun Hoit en Mem vanwege geldgebrek voor letterlijk alle normale behoeftes zoals eten, gezondheidszorg en onderwijs. Deze morgen heb ik even ‘no action ‘in mijn programma staan vanwege darm problematiek. Buiten hoor ik de stemmen van onze groep vervagen in de verte. Zij gaan richting de school om daar enige spullen af te geven een een les mee te maken. Mijn schrijven hierover zal dan ook gebaseerd zijn op de verhalen die straks ter tafel komen . . .
Tijdens deze dagen hier in Lukomera zijn veel gebeden naar boven gezonden richting de Heer over berusting, hoop en verlangens. Laten we als gemeente sterk staan en financieel onze bijdrage leveren zodat er enig leed kan worden verzacht of opgelost.
Geke Bekema
Verslagje van Ieke over het school bezoek vanmorgen:
Vanmorgen naar school geweest , eerst een gesprek met Bella de manager van de school. Er zijn 3 kleuterklassen. Klas 3 / top klas daarna gaan ze naar de Premium school.
Wij gingen naar de top klas alwaar ze eerst gingen ontbijten. Ze kregen een wit bolletje en verdunde mais pap. De juf gaf reken les met veel liefde en discipline Ik nam gummetje (in de vorm van eenhoorns en pinguïns) mee waar ze heel dankbaar voor was. Het verbaasde me enorm dat deze kleintjes al zo mooi konden schrijven.!
Er was geen opruim chaos, alles lag netjes in een hoekje. Schriften in een IKEA kastje. Met weinig spullen makt de Juf een heerlijke les waarbij ze alle aandacht van de kinderen had. Na de luch zijn er nog koekjes en eieren naar de doven school gebracht, dit werd met heel veel enthousiasme ontvangen.
30 september2026
Vanmorgen vroeg opgestaan, de dag begon met een prachtige rode zonsopkomst.
8.00 uur vertrokken we in de schoolbus samen met het dominees echtpaar en trouwe Oegandese vrienden en medewerkers. Het was een trip van 3 uur, maar wat hebben we gelachen onderweg. Daarnaast ook heel fijne gesprekken en ervaringen uitgewisseld. Er is zoveel te zien, je kijkt je ogen uit. Het drukke chaotische verkeer (respect voor onze chauffeur Bob), motoren met stapels suikerriet, 100 kippen in een hok die ook per motor vervoerd worden, eigenlijk kan alles op een motor vervoerd worden…. Je ziet veel etenswaar te koop in kraampjes aan de weg. Je ruikt continue etensgeuren en branderige luchtjes. Aangekomen in Jinja zijn een aantal koffie gaan drinken en een aantal souvenirtjes gaan kopen.
Toen ruim een uur varen op het Victoria meer, we verdeelden de groep over 2 boten. Heel indrukwekkend om het ontspringen van de Nijl te zien. Ook heel mooie vogels gespot. Voor onze Oegandese vrienden spannend in een boot, niet kunnen zwemmen en zoals dominee Saul aangaf, travelling over water is a miracle. Vervolgens hebben we genoten van een buffet en konden we een uurtje zwemmen. Voor een aantal de allereerste keer in een zwembad, wij zwemles gegeven en wederom heel erg gelachen.
Weer een paar uurtjes terug hobbelen in de bus. We hebben nootjes uitgedeeld, dit kenden ze niet, kaasblokjes waarop Joyce zei; waarom krijg ik boter, dropjes zijn ook gekke dingen. En door het raam werd zoete mais verkocht wat wij weer van hen proefden, heel vermakelijk allemaal.
Wat een feest was dit vandaag, thuis aangekomen een broodje hamburger gegeten en dan straks lekker op bed.
We kijken uit naar de dag van morgen. Warme groet, Tineke
1 oktober 2026
Vanmorgen stond om 8.30u ons heerlijke ontbijt weer klaar. Een uur later stapten we in de auto om een bezoek te brengen aan het bedrijf van Kenneth. Een landbouwbedrijf wat als voorbeeldfunctie en leerschool dient voor mensen uit de buurt. In de kerk in Lukomera geeft Kenneth een 5 daagse landbouwtraining (betaald door de Gasthuiskerk) zodat men leert hoe ze zelf hun groente en fruit kunnen verbouwen, zodat ze in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien.
Kenneth begon eerst te vertellen wat zijn achtergrond was. Opgegroeid in pure armoede, zonder vader, grotendeels zonder moeder. Is opgegroeid bij zijn oudste zus samen met zijn jongste broertje en had het gevoel dat zijn zwager van hem hield. Zijn broertje overleed toen hij 10 was, zag zijn vader toen bewust voor het eerst, maar het contact was kort. Zijn zwager overleed en Kenneth werd op straat gezet. Het was overleven, hij kwam op straat terecht. Had 1 broek, 1 shirt en moest in het donker op pad om aan eten te komen, te stelen. Totdat hij een keer uit de boom viel en gewond raakte. Een man vond hem en nam hem onder zijn hoede, sponsorde hem. Zo kwam er weer wat licht in zijn leven en bracht Kenneth het tot de universiteit. Inmiddels is Kenneth getrouwd en heeft een geweldig bedrijf opgebouwd. Heeft in de jaren zelf een huis gebouwd, steeds een extra stukje land gekocht en verbouwd, steeds meer groente en fruit. Maïs, ananas, bonen, pinda’s, jackfruit en gaat nu bezig met een bijenverblijf voor honing. Daarnaast heeft hij kippen, geiten, 3 koeien, varkens. Ze zijn volledig zelfvoorzienend.
Inmiddels heeft hij zijn eigen personeel, jongens met een vergelijkbaar verhaal zodat ook zij hun leven op de rit krijgen. Een prachtig bedrijf met een indrukwekkend verhaal. En wat een doorzettingsvermogen en kracht om door te gaan, zo ver te komen.
Na de lunch zijn Aukje en ik naar de kliniek gegaan omdat we daar zouden helpen met oa vaccineren. Helaas was er miscommunicatie en bleek dit alleen in de ochtend te zijn. Jammer maar er was wel tijd om te horen hoe zijn werk is, wat ze doen en uitleg gegeven hoe de ogentest met bijbehorende kaart werkt. Dit willen ze zeker gaan introduceren. Ramathan en Ronny werken beide in diensten van minimaal 12 uren. Zien alle leeftijden, doen alles door elkaar van vaccineren, wegen/meten, diagnoses stellen, behandelen, bloedonderzoek, medicatie uitdelen en toedienen tot kiezen trekken en soms een bevalling als de verloskundige te laat is. Ook wordt de ambulance met regelmaat gebruikt. Mooi om te horen en te zien.
Ook nog even bij de dovenschool langs geweest en bij de ‘kostschool’ tegenover de school. Anderen zijn bij een gezin met een dochter met cerebrale malaria (zit in de hersenen) geweest en hebben daar een matras gebracht. Ook hebben ze een vrouw die elke dag buiten zit op de stoffige grond gewassen en nieuwe kleding en een matje gegeven.
Het was weer een bijzondere dag.
Wat zien we hier veel armoede, gezinnen hebben vaak maar 1x daags eten en zijn aan het overleven. Je wilt iedereen graag helpen en soms is de aandacht die we geven ook al helpend. We maken een indrukwekkende week mee met prachtige herinneringen en een fijne groep mensen. Morgen alweer de laatste dag!
Tot gauw,
groetjes Judith
02-10-2026
Een dag vol afscheid…
Vandaag stond in het teken van afscheid nemen. Vannacht/morgenvroeg gaan we weer richting huis.
We zijn vanmorgen eerst in Bombo geweest bij de basisschool van Joyce (vrouw van ds. Saul). Dit is een prachtige school met 150 kinderen. Maar ook met zeer kleine klaslokalen. De kinderen kunnen hier tot en met groep 6 naar school. Daarna moeten ze naar een andere school. Ze willen graag uitbreiden, maar er is geen geld. En ook geen ruimte. Met de middelen die er zijn proberen ze wel gedreven les te geven.
Na de lunch stond er niks gepland. Maar er stonden nog wat tasjes die uitgedeeld moesten worden…
We zijn eerst met een aantal mensen van de groep naar de dovenschool gegaan. Hier kwamen we net op tijd aan. Want er kwam ineens een gigantische onweersbui met heel veel regen. Dus konden we mooi even schuilen bij de lieve kinderen van de dovenschool. We werden ontvangen met knuffels en veel enthousiasme. Hier hebben we lekkere broodjes, jam en tomaten gebracht. Wat waren ze hier blij mee. Een groot cadeau voor deze kinderen, Sinterklaas is er niks bij! We werden ontzettend bedankt. De (dove) juf legde uit aan de kinderen dat we vanavond weer naar huis gaan met het vliegtuig. Dat vonden ze erg jammer. Ze genoten van onze aandacht en bezoeken.
Toen de lucht weer open brak zijn we verder gegaan naar de vrouw die gisteren is gewassen door een aantal van ons. Hier hebben we nog wat spulletjes gebracht.
Ondertussen was Mariam aangesloten. En bracht ons naar haar huis, waar haar moeder Irene en broertje Joram al op ons wachtten.
Wat een sterke vrouw! We hadden een tas vol met kleding en andere spullen voor deze fantastische drie mensen! Wat een blijdschap! Irene zei: “I am happy for me!” We hebben enorm met elkaar gelachen en ook een traantje gelaten. Want ja, afscheid nemen is en blijft een ding. Daarom zeggen we ook geen Good Bye, maar Untill We Meet Again!
Er bleef nog 1 tasje over… Want zoals u heeft kunnen lezen, hebben we afgelopen zondag Vivian ontmoet. Zij wordt gesponsord voor haar school, maar deze sponsor sponsort niet in persoonlijke spullen. Zoals zeep om je kleding te wassen, maandverband, bodylotion etc. Dus kreeg ze een tas met spulletjes en een kaartje met wat lieve woorden. Wat was ze blij! Ze werd gezien!
Bij terugkomst zaten Joyce en Saul bij de rest van de groep om afscheid te nemen. Onder het genot van een lekker bakje koffie of thee hebben we de afgelopen week nog even doorgenomen. Saul heeft ons vriendelijk bedankt voor de vriendschap en liefde in de breedste zin van het woord. Samen hebben we nog wat liederen gezongen en heeft Saul met ons gebeden voor ze afscheid van ons namen.
Daarna hebben we heerlijk gegeten. Johannes en Gé wilden ons alvast voorbereiden op de Nederlandse kost. We aten dus heerlijke sperzieboontjes met aardappelen en een gehaktbal.
Om af te sluiten… We hebben met z’n allen een indrukwekkende week gehad. We zijn ontzettend gastvrij ontvangen door Johannes en Gé en hier hebben we ze hartelijk voor bedankt! We hebben met elkaar nog even geëvalueerd wat ons heeft geraakt en wat we meenemen naar huis. Armoede went nooit, wat hebben deze mensen een doorzettingsvermogen, we kunnen niet iedereen helpen, hoe graag we ook willen, maar bovenal wat hebben ze een groot geloof en vertrouwen in God.
Maar hoe gaan we overbrengen in Nederland dat hier nog echt wel veel hulp nodig is…?
Vraag ons gerust persoonlijk als je ons tegenkomt!
Bedankt dat jullie onze belevenissen hebben gevolgd en tot gauw!
Namens de groep,
Judith en Aukje
Terugkijken met andere ogen
Nu onze reis door Oeganda ten einde is, merk ik dat het moeilijk is om deze reis in één woord te vangen. Ik kan niet eenvoudig zeggen: het was prachtig of het was een mooie reis. Daarvoor hebben we te veel gezien dat confronterend was. Tegelijkertijd voel ik mij bevoorrecht dat ik op plekken mocht komen waar je niet zomaar komt, dat ik mensen mocht ontmoeten en een werkelijkheid mocht zien die ik vanuit mijn eigen leven gemakkelijk op afstand had kunnen houden.
Wat we zagen, was niet alleen mooi en niet alleen moeilijk. Het was echt. Armoede was niet langer alleen een begrip uit een boek of een nieuwsbericht, maar kreeg gezichten. We zagen kinderen, ouders, leerkrachten, mensen met een beperking en gezinnen die dagelijks leven met veel minder vanzelfsprekendheden dan wij gewend zijn. Dat heeft mij geraakt en ik weet dat ik niet meer onwetend naar huis ga.
Op de laatste dag stonden we stil bij de woorden van Jezus:
“Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en verzamelen geen graan in hun schuren; het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij?”
Mattheüs 6:26
Tijdens deze reis kregen deze woorden een bijzondere betekenis. We hebben armoede niet alleen gezien, maar ook geroken en gevoeld. We kwamen in omstandigheden die voor ons moeilijk voor te stellen zijn: erbarmelijk en soms mensonterend. Armoede was niet langer alleen een begrip, maar kreeg gezichten. We ontmoetten kinderen, ouders en leerkrachten, mensen met een beperking die leven met veel minder dan voor ons vanzelfsprekend is.
Tegelijkertijd werden we eraan herinnerd dat omstandigheden niet bepalen wat een mens waard is. Ieder mens is door God gemaakt en kostbaar voor Hem. We mogen daarom niet alleen kijken naar wat iemand niet heeft, maar vooral naar de mens zelf.
Wat mij ook raakte, was dat mensen die zelf zó weinig hebben, toch bereid waren om te delen van wat er wél was. Niet vanuit overvloed, maar vanuit dankbaarheid. Dat is confronterend en tegelijk mooi. Het laat zien dat delen niet begint bij de vraag hoeveel je hebt, maar bij de vraag wat je bereid bent te geven.
We hebben niet op alle vragen een antwoord. Waarom heeft het ene kind wel voldoende eten en het andere niet? Waarom kan het ene kind naar school en het andere niet? Waarom heeft de ene mens toegang tot goede zorg en de andere niet? Soms kunnen we alleen eerlijk zeggen: Heer, ik begrijp het niet.
Maar we kunnen ons wel afvragen: wat doen wij met wat we hebben gezien?
Deze reis nodigt ons uit om met andere ogen naar huis te gaan. Dankbaarder voor wat voor ons vanzelfsprekend is, bewuster van wat we hebben en bereid om daarvan (nog meer) te delen.
En misschien is dat ook wat ons als mensen met elkaar verbindt. We spreken verschillende talen, komen uit verschillende landen en zijn opgegroeid in verschillende omstandigheden. Maar we delen hetzelfde evangelie van Jezus Christus. Uiteindelijk staan we allemaal als mensen voor dezelfde God. Niet onze welvaart, afkomst of omstandigheden bepalen onze waarde, maar het feit dat we door Hem zijn gemaakt en door Hem worden gezien.
Misschien is dat wel wat Jezus ons tijdens deze reis opnieuw heeft willen leren: kijk niet alleen naar wat iemand heeft, maar kijk naar de mens. Ieder mens is waardevol en wordt door God gezien.
Deze reis heeft mij in ieder geval geleerd om anders te kijken. En ik hoop dat wat ik heb gezien, ook iets verandert in hoe ik straks weer naar mijn eigen leven kijk.
ds. Heleen Schotanus
